‘Kruisweg van de Verstilling’

De kruisweg van Jac Bisschops loopt niet vast in de donkere nacht van goede vrijdag maar mondt uit in het licht van de paasmorgen. Jezus ging van donker naar licht, van dood naar leven, van kruis naar verrijzenis. Zo zijn de evangelies ontstaan. Vanuit de verrijzeniservaring werd het verhaal van Jezus te boek gesteld. Dit heeft Bisschops in de vijftien panelen van de ‘Kruisweg van de Verstilling’ goed begrepen. Deze kruisweg verbeeldt het lijden in de huidige wereld. Tegelijk is het perspectief van Pasen sterk aanwezig. Het aloude Bijbelse beeldverbod heeft in deze kruisweg goed doorgewerkt. De kathedraal is een huis vol Rooms leven met vele figuratieve voorstellingen. Deze kruisweg maakt ruimte voor het zuiver spirituele dat sterker is dan figuratie.
De ‘Kruisweg van de Verstilling’ toont dat Gods beeld hier op aarde niet zonder kras bestaat. Alle staties dragen het litteken van het kruis. Beide elementen, horizontale en verticale balk, zijn steeds aanwezig. De panelen drukken iets uit dat vorm, beeld en begrip ontstijgt. Wie verwend is door overvloed van beelden ervaart dit als schaars. Nochtans, spreken tot de onzichtbare God gebeurt in stilte en leegte. Dat wisten ook Bernardus en zijn volgelingen. De vijftien kruiswegstaties van Jac Bisschops zijn meer dan memoria. Alles mondt uit in de 15e statie, in het beeld van het ongetemperd licht. In het licht van de Verrezene, het licht dat letterlijk het paneel vult, is er alleen maar hoop en verwachting. De kunstenaar wil het mysterie van Jezus’ dood en opstanding verbinden met ons persoonlijk leven, solidair met het lijden in de wereld. De ‘Kruisweg van de Verstilling’ is verloochening en belofte, samen verbeeld. Uit de belofte groeit kracht en mededogen. Er is geen handtekening op de schilderijen te bespeuren. Het materiaal zelf is zijn signatuur.